ம்ம்… நம் வீட்டு செல்ல பெண், அவளின் ஒற்றைக்காலில் நம் பெரிய செருப்பை மாட்டிக்கொண்டு தரையில் தேய்த்து தேய்த்து நடக்கும்போது, ஆஹா அதென்னவோ ஒரு ஆனந்தம் நமக்குள்ளே…  நம் சின்னப்பெண் தத்தி தத்தி நடப்பதை நாம் பார்த்து புளங்காகிதம் அடைகிறோம்…

நன்று… நேர்த்தியற்றவைகளின் அழகியலுக்கும் மேலே சொன்னவைகளுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

நண்பன் ஒருவனுடன் பயணத்தில் இருக்கும்போது, குறைகளையே பெரும்பாலும் நான் சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டிருன்தேன்… அப்போதுதான் நண்பன் மூலமாக “Wabi-sabi” என்கிற விஷயத்தை பற்றி கேள்விபட்டேன்… “Wabi-sabi” என்ற ஜப்பானிய வார்த்தைக்கு  “நேர்த்தியற்றவைகளின் அழகியல்” என்று மொழியாக்கம் செய்து கொண்டேன்.
சரியாக முடிக்கப்படாத வேலை, நிரந்தரமில்லாத ஒரு விஷயம், நேர்த்தி இல்லாமல் செய்த ஒரு பொருள் – இதெல்லாம் வாபி-சாபி யின் அர்த்தங்கள். சில விஷயங்களை செய்யும்போது வேண்டுமென்றே அப்படி செய்வது அவர்களின் வழக்கமாம். ஏனெனில், நாம் முழுமையான ஒரு விஷயத்திற்குதான் நாம் மதிப்பளிக்கிறோம்… உளவியல் ரீதியாக முழுமைகளுக்கே நாம் ஆட்பட்டுவிடுகிறோம்… அரைகுறைகளை நாம் சட்டை செய்வதில்லை… கோணலாக வைத்த கதவு, மொட்டையான ஒரு ஜாடி, பொத்தான் இல்லாத சட்டை – இவைகளுடன் நாம் பழகும்போது, நமக்கே அடுத்தவர்களின் குறைகள் பெரிதாக தெரியாமல் போய்விடுமாம்… “The  Perfect ” என்ற ஒன்று எப்போதுமில்லை, ஆனால் அதை நோக்கி செல்லும்போது அரைகுறைகள் மதிப்பிலாமல் போவது இயல்பே…

ஒன்றுமே இல்லாத ஒன்றிலிருந்துதான் இந்த அழகான உலகம் இயங்கிகொண்டிருப்பதால், அந்த அரைகுறைகளுக்கும் ஜப்பானியர்கள் மதிப்பளிப்பார்களாம்… இந்த ஒரு உளவியல் காரணமே அவர்களின் மற்ற விஷயங்களும் தானாகவே நேர்த்தியாக இருப்பதற்கு வழிகோலுகிறது… அரைகுரையாகிப்போனாலும் கஷ்டமில்லைதானே…

நல்ல ஒரு விஷயம், தெயளிவாகியது… அரை குறை விஷயங்களை பெரிதுபடுத்துவதில்லை இப்போதெல்லாம் (சுய மரியாதையை தவிர )…

நண்பனொருவன் கிட்டத்தட்ட மூன்று / நான்கு வருடங்களாக அவனுக்கேயுறிய ஒரு கணவினை நிஜமாக்க முயன்றுகொண்டிருக்கிறான்… அவனது அனுபவம், அவனது வாழ்க்கை முறை, அவனது கணவுகள் எல்லாமே அதற்காகவே அற்பணித்திருக்கிறான்… சில வருடங்களுக்கு முன்னர், இவன் ஏதோ ஒன்றை செய்துகொண்டிருக்கிறான் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்… பிறகுதான் புரிந்தது அவன் எந்தளவுக்கு அதில் லயித்து வேலை செய்கிறான் என்று… ஒவ்வொரு அசைவுகளும் ஒவ்வொரு உறக்கம் ஒவ்வொரு விழிப்பு அதற்காகவே சென்றுகொண்டிருக்கிறது…

அப்போதுதான் நமக்கு புரிந்தது வேள்வித்தீ என்பது என்னவென்று… அந்த அனுபவநிலையிலிருப்பது, அதொன்றும் அவ்வளவு சாதாரன விடயம் கிடையாதென்பது நன்கு தெளிப்பட்டது… அப்படிப்பட்ட பல வேள்வித்தீக்காரர்களுக்கெல்லாம் நம் வாழ்த்துக்கள்…

பாரதி பாடியிருக்கிறார்…

தேடிச் சோறுநிதந் தின்று

பல சின்னஞ் சிறுகதைகள் பேசி

மனம் வாடித் துன்பமிக உழன்று

பிறர் வாடப் பலசெயல்கள் செய்து

நரை கூடிக் கிழப்பருவ மெய்தி

கொடுங் கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும்

பல வேடிக்கை மனிதரைப் போலே

நான் வீழ்வே னென்று நினைத் தாயோ ?

அன்றய பாரதியின் உக்கிரம் வார்த்தைகளில்தான் புரிந்துகொள்ள முடிகின்றது… இன்றய பாரதிகளும் அவரைப்போலே உக்கிரத்துடன் முயன்றுகொண்டுதானிருக்கிறார்கள்… வேள்வித்தீதான்… வளமான இந்தியாவை வார்க்கும் பாரதிகளுக்கெல்லாம் ஒரு ‘ஓ’….

அப்படி இருந்த நாம் இப்போது இப்படி… எப்படி? இதெல்லாம் எப்போது மாறியது? உங்களுக்கே தெரியும் எப்படி இப்படி படிப்படியாக மாறினோம் என்று… அதென்ன இப்போதெல்லாம் அப்படி ஒரு இருக்கம் மனதிற்குள், என்ன குடியா மூழ்கிப்போனது… ஐ போன், குட்டி கணினி, 150 சி சி வண்டி, 4 வங்கி கணக்குகள் இதெல்லாம் இருந்தும் எங்கோ உள்ளே அறுந்துபோனதுபோல ஒரு இருக்கம்…

மீண்டும் கருப்பு வெள்ளை காலத்திற்கு போவதென்னவோ இயலாத காரியம்… ஆனால இப்போது ஒன்றும் அவ்வளவு மோசமான நிலை ஒன்றும் இல்லை… எல்லா பருவங்களும், பருவங்களில் வரும் நினைவுகளிலும் உள்ள குழந்தைத்தனமும் நாம் கண்டுகொள்ளாத ஒன்று… காலங்காலமாக புரியாத ஊரரிந்த இரகசியமாக இது இருந்து வருகிறது…

சின்னச்சின்ன சந்தோசங்களை கண்டுகொண்டாலே அதோ அந்த ஒரு புன்னகைதான்…  வானத்தில் பறப்பதால் வந்ததன்று அது… இதுவும் திருப்புமுனைதான்… ஆனால் நாம் வேறு திருப்புமுனையை நோக்கி…

வான்மழை பரிகாரம் கேட்டால் என்ன நாம் செய்துவிட முடியும்… அது ஒரு தனிப்பட்ட கதை… ஏதேதோ சரத்தில்லாத ஒருமையுடன் போய்க்கொண்டிருக்கிறது… கண்ணசைவிலும் கையசைவிலும் சில மனிதர்கள்   ஒத்துபோகிறார்கள்… இங்கு நிலைமை வேறு…   பரிவு, பக்குவம், முரணில்லா பயன்பாடு – அதெல்லாம் சாதாரனமாக வந்துவிடாதோ… அதற்குத்தான்  எத்தனித்திருந்தேன்… சோம்பிப்போனதுதான் மிச்சம்…!!! அவர்களின்  எண்ண வெளிப்பாடு வறுத்தெடுக்கிறது… என்னதான் வேண்டும் கடைசியில் – யாமறியேன் பராபரமே, என்றதுதான் மிச்சம்… பின்  எதற்காக  இந்த   அலட்டல்… அதுவும் தெரியாது… சிரிப்பதா அல்லது… …

ஏதோ ஒன்று பல்கலைகழகம் என்று எண்ணி அதை கட்டுக்கோப்பாக்க முயற்சித்தேன்…  அதொன்றும்  அவ்வளவு சுலபமானதாக தெரியவில்லை… ஒவ்வொன்றும் ஒரு இரகம்… தானாய் விடிந்தால்தான்  உண்டு – விளங்காத மனிதர்கள்… நான் பயணிக்கும் திசை வேறு, அவர்களின் திசை வேறு… விடியலே இல்லாத இரவுகளாய் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிற  உலகம்… ஆஹா… அப்படியென்ன… அதொன்றும் கானொளியில் 3 மணி நேர படமில்லை விளக்கிட (அ) விளங்கிட…

இதுவும் ஒருநாள் மலரத்தான் செய்கிறது…!!! மலரும், என்ற எண்ணங்களுடன்… !!!

ஏதேதோ…

சமயலறையில் ஏதோ உருட்டும் சத்தம் மெதுவாக கேட்கும்… கீழே ஒதுங்கி கிடக்கும் போர்வையை மெதுவாக என் மேலே இழுத்துவிட்டுவிட்டு செல்வார் அப்பா… மாட்டிலிருந்து பால் பீய்ச்சும் சத்தம் “சர்சர் – சர்சர்” என கேட்கும்… சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் “கொழந்தெ – கொழந்தெ, எழுந்திருப்பா இந்த காஃபிய குடிச்சிட்டு படுத்துக்க” என அம்மா போர்வையை விலக்குவார்… “இப்ப வேணாமா, அப்றமா குடிக்கிறேன்” என மறுபடியும் இழுத்து முகம் வரை மூட மறுபடியும் அன்புத்தொல்லை தொடர, அதை வாங்கி அவசர அவசரமாக குடிக்க…. “பாத்துப்பா நாக்கு சுட்டுடபோது, மெதுவா குடி” என்பதை கேட்டும் கேட்காமலும் குடித்துவிட்டு, மறுபடியும் போர்வையை நன்றாக இழுத்து மூடிக்கொண்டு ஏதோ ஒரு சுகமான உலகத்தில் சஞ்சரித்த்து போல இருக்கும்…

விடியல்பொழுதில் கணவுகளுக்கா பஞ்சம்…!!! வண்ண வண்ண தேவதைகள் கணவில், வானம்பாடிகளின் குரல்களிடையே தூரத்து மரத்திலமர்ந்து போட்டியிட்டு கூவும் குயில்கள்… கீச் கீச் என்ற குரல்கள்…

போர்வையின் ஓட்டைகளில் மஞ்சள் சூரிய வெளிச்சம் ஒருவித வெதுவெதுப்போடு தழுவும்… எழுந்திருக்க மனமில்லாமல் எழுந்து… வேகவேகமாக ஒரு சின்ன டவலையும்  – சோப்பு டப்பாவுடன் கொல்லையிலுள்ள கிணற்றங்கரையினில்… மார்கழி மாதம் சொல்லத்தேவையில்லை, கிணறு நிரம்பி வழியும் அளவிற்கு தண்ணீர் தளும்பிக்கொண்டிருக்கும்… அனேகமாக ஒரே நேரத்தில் பத்து பதினைந்து பேர் அங்கு சேர்ந்துவிட்டிருப்போம்… ஒரே கும்மாளம் தான் எங்களுக்கு… பம்பு செட்டிலிருந்து குட்டிக்கரணம் அடித்து… குரங்கு நீச்சல் அடித்து… இடையில் யார் ரொம்ப நேரம் தண்ணீருக்குள் மூச்சு பிடித்துக்கொண்டு இருப்பது என்று போட்டி வேறு… ஒருத்தன் கரையில் 1,2,3,4,….. மூச்சுவிட்டமல் எண்ணிக்கொண்டிருப்பான்…

தண்ணீருக்குள் விதவிதமான விளையாட்டு… நேரம் போவதே தெரியாமல் கண்கள் சிவந்து போகும் வரை எந்த கவலையும் இல்லாமல் குளித்துக்கொண்டிருந்ததுண்டு… எங்கிருந்தோ திடீரென கிணற்றுக்கு சொந்தக்காரர் விரட்டிக்கொண்டு வருவார்…

காதுக்கருகில் “டிங்-டிங்-டிங்” என்று சத்தம் மெதுவாக வந்து கொண்டிருந்தது… சிறிது நேரத்தில் ரொம்ப சத்தமாக ஒலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது… நேற்று இரவு மொபைல் போனில் 7:00 மணிக்கு வைத்த அலாரம் மேலும் பலமாக ஒலிக்க ஆரம்பித்தது….  சீக்கிரம் கிளம்பவில்லையெனில் ட்ராபிக் ஜாமில் மாட்டிக்கொண்டு ஆஃபீஸ்கு நேரத்துக்கு போகமுடியாதே… அவசர அவசரமாக எழுந்து பாத்ரூம் ஓடினேன்… குழாயை திறந்தால் சொட்டு தண்ணீர் கூட வரவில்லை… ஹவுஸ் ஓனர் மறந்து தூங்கிவிட்டாரோ… கீழே இரங்கி போய் மோட்டாரை ஓடவிட்டு, வேகவேகமாக தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன்… !!!

திடீரென காலில் சில்லென்ற உணர்வு… உற்றுப்பார்த்தால் கீழே தண்ணீர்… அப்போதுதான் தெரிந்தது நான் ஆற்றுக்குள் நடந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று… கையில் உள்ள கைவிளக்கை ஒளிர்வித்தேன்… பளீரென வெளிச்சம்… அப்பப்பா… என்னமோ வெள்ளி பாதுகைகள் கொட்டி வைத்ததுபோல சின்னஞ்சிறு கெண்டை மீன்கள் தண்ணீரில் துள்ளிக் கொண்டிருந்தன… அவைகள் தூங்கவில்லை போலும்… அவை எப்போது தூங்கும் என்ற கேள்வி எனக்குள்…

மேலும் நடந்தேன்… தண்ணீரில் நனைந்த மணல் சர் சர் என்ற ஒசையை என் காலடியில் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தன… எனக்கே பயமாகத்தான் இருந்தது அந்த ஓசை… என்னமோ ஒரு அசட்டு தைரியத்துடன் நடந்து கொண்டிருந்தேன், சில்லென்ற சலனத்துடன் செல்லும் தண்ணீரினுள் இறங்கிவிட்டேன்… அரை பாகமுள்ள நிலவு தண்ணீரில் அலைந்தது வேகமாக… மேகத்தின் மூடல்களால் அதனால் சரியான வெளிச்சத்தை தர முடியவில்லை என்று மேலே பார்த்த போது தெரிந்து கொண்டேன்…

ஏதோ ஒரு கொக்கு வேகமாக பறந்து சென்று பக்கதில் உள்ள சவுக்கு தோப்பிற்குள் மறைந்தது… அடித்தொண்டையினுள் ஒரு பயம்… முருகா முருகா என வேண்டுதல் வேறு…

“யார்ராது இந்த நேரத்துல, எங்க போற” என்ற குரலோடு என் முகத்தில் கைவிளக்கை அடித்தார் பால்கார முத்து அண்ணன்… என் முகத்தை பார்த்த்தும், “ஏண்டா கண்ணா அப்பாட்ட சொல்லி ஒரு சைக்கிள் வாங்கி தர சொல்ல கூடாதா… தெனம் இப்படி நாலு மைல் வெடிகாத்தால நடந்து போய் அப்புறம் எப்படி ட்யூஷன் படிப்ப…!??” என்று சொல்லிக்கொண்டே ஊருக்குள் சைக்கிளை விரட்டினார்…

“எங்க ஊர்லருந்து சிலருக்கு ஸ்கூல் போகவே வழி இல்ல… ஏதோ நான் குடுத்து வச்ச பையன்றதால எங்கப்பா என்ன ட்யூஷன் படிக்க சேத்துவிட்டிருக்கிறார்… சைக்கிள் வேணும்னு கேட்டு இதையும் கெடுத்துக்க சொல்றீங்களா…” என்று நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டது அவருக்கு கேட்டிருக்க ஞாயம் இல்லை…

கொஞ்சமாக கிழக்கு வெளுக்க ஆரம்பித்தது… எனது நடை வேகப்படுத்தினேன் 6 மணிக்கெல்லாம் போகலனா யாரு வாத்தியார்ட்ட திட்டு வாங்குறது என்று 4:30 மணிக்கு எழுந்து 5 மணிக்கெல்லாம் பக்கத்து ஊரில் உள்ள என் பள்ளிக்கு கிளம்பிவிட்டிருந்தேன்… சற்றைக்கெல்லாம் சூரியன் தலை தூக்க ஆரம்பித்துவிட்டான்…

அட இது என்ன இந்த பக்கம் சூரியன் இருக்கு… அந்த பக்கம் நிலா இருக்கு…???!!! சரியாக இது இரவா ? பகலா ? என்ற யோசனை… சின்ன சந்தேகம்…? அந்த சந்தேகம் இன்று வரை தீரவில்லை அது வேறு விஷயம்… அந்த நிலாவும் சூரியனும் ஒரே நேரத்தில் தெரியும் ஏராளமான தருணங்களை… நான் கடந்த அந்த இனிமையான தனிமை வேளைகளை இப்போது நினைத்து பார்க்கும் போது அடடா, திரும்பவும் 6 ம் வகுப்பு படிக்க ஆசையாக இருக்கிறது…

நிலாச்சூரியனை அன்று ரசிக்கவில்லை நேரில், இன்று ரசிக்கிறேன் Desk top photo ல் பார்த்து…

சில சமயங்களில் நினைப்பதுண்டு நான் யார், எங்கிருந்து வந்தேன், என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்… எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறேன், எதற்காக போய்கொண்டிருக்கிறேன்…  பல சமயங்களில் இதெல்லாம் மறந்துவிடும் மற்ற ஒட்டங்களில்…  ஆம் எல்லோருக்கும் வரும் எண்ணங்கள்தான் இவை, யாரும் இந்த கேள்விகளுக்கு பதில் கொடுத்துவிட முடியாது என்பது பிறகுதான் புரிந்தது…

ஏதோ ஒரு தேடல் எல்லோரிடமும் எப்போதும் இருக்கும்… பொருள்… அறிவு…சந்தோஷம்… நிம்மதி… தனிமை… நட்பு… பெண்… ஆண்… உறவுகள்… எல்லா தேடல்களுமே இவற்றை சுற்றிதான் சுழன்றுகொண்டிருக்கும்… கடைசியில்… எல்லாம் துறந்து காணாமலே போய்விடுகிறோம்… எங்கே என்பது யாருக்கும் புரியாமல் இருக்கும் வெளிச்சம்…

சிலருக்கு தேடியது கிடைத்துவிடும்… சிலருக்கு ஏமாற்றம்… பலருக்கு தேடுவது ஒன்று கிடைப்பது ஒன்று… வந்ததை வைத்து என்ன செய்ய…? ஆட்டம் பாட்டம் கொண்ட்டாட்டம் தான்… அந்த பலருக்கோ திண்டாட்டம் தான்…

ஆடிக்களைத்தவர்கள் பலர்… ஆடத்துடிப்பவர்களும் சிலர்… எல்லாம் உலக இன்பங்கள்… கண்டும் காணாமலும், திளைத்தும் திளைக்காமலும், நிஜமும் நிழலும்…  ஆம் நம் உறவுகளிலும் தான்…

தொடங்கிவிட்டேன்… பொருத்திருங்கள்….

Lets see how it goes… I will have to spend some time with this… Surely i can interact with friends and new people with this blog…

And Konaiyur paiyan is “the boy from the Konaiyur village”… ha…ha… Will try to do somthing different…